VCL

VCL, czyli Visual Component Library (Wizualna Biblioteka Komponentów), było częścią Delphi od samego początku. Dzięki VCL istnieje możliwość szybkiego projektowania aplikacji z użyciem komponentów, czyli gotowych elementów programu. Programowanie z VCL jest prostsze niż standardowe WinAPI, bo VCL zapewnia wykonywanie pewnych czynności, które kiedyś zabierały wiele czasu. Dlatego nie trzeba np. pisać kodu który wyświetli formularz.

Odpowiednikiem VCL w C jest biblioteka MFC (Microsoft Fundation Classes) stworzona w 1992 r. przez Microsoft. Mniej więcej w tym samym czasie Borland stworzył OWL (Object Windows Library) i dołączył do kompilatora Turbo C. Do tej pory MFC jest wykorzystywany w pakietach programistycznych Visual Studio

VCL została napisana w Object Pascalu. Jej kody źródłowe są dostarczane do komercyjnych wersji Delphi. Lokalizacja tych plików to C:\Program Files\Borland\BDS\3.0\source lub inna w zależności gdzie zainstalowałeś Delphi.

Podstawą biblioteki VCL jesk klasa bazowa TObject. Z niej dziedziczą wszystkie pozostałe klasy biblioteki.

VCL.NET

Gdy wprowadzono Delphi .NET, nie chciano zrezygnować z VCL na rzecz WinForms. Postanowiono więc przystosować kod źródłowy VCL do .NET i tak powstał VCL.NET. Różnice pomiędzy VCL a VCL.NET są znikome. I oto właśnie chodziło: aby programiści nie odczuli zbyt dużej zmiany, bo zmiany mogą być niebezpieczne i zniechęcić klientów. Firma Borland zdawała sobie z tego sprawę.