Tablice w PHP

Tablice są dość specyficznym elementem języka programowania, służącym do przechowywania danych. Obecne w wielu językach, również w PHP, znacznie ułatwiają pracę.

Jak już wiesz z lektury poprzednich artykułów w tym dziale, zmienne stanowią pojemniki na dane ? w zmiennych możesz zapisać dane, aby je później odczytać w dalszej części programu. Można powiedzieć, że tablice stanowią zbiór pojemników na dane.

Wyobraź sobie, że w swojej aplikacji musisz przechować imię, nazwisko oraz adres zamieszkania. Wiąże się to z deklaracją kilku zmiennych. Dzięki tablicom wszystkie te dane możesz przechować w jednym "pojemniku". Już jest to znaczne ułatwienie. A pomyśl sobie, co by było, jeżeli musiałbyś przechować w zmiennych kilkanaście adresów oraz nazwisk. Nie ma problemu! Dzięki tablicom wszystkie te dane mogą być zgromadzone w jednej liście.

Czym są tablice?

Tablica w PHP jest uporządkowaną listą, na którą składają się elementy.  Elementy z kolei przechowują wartości, które mogą być np. liczbami czy też łańcuchami danych.

W PHP tablice deklaruje się tak samo jak zwykłe zmienne ? przy użyciu znaku dolara. Tablice muszą posiadać klucze (lub indeksy) i wartości ? np.

imię => Adam
nazwisko => Boduch

Pozycje imię oraz nazwisko tworzą klucze, a Adam i Boduch to wartości. Klucz może być wartością liczbową lub łańcuchem, wtedy taką tablicę nazywamy asocjacyjną.

Tablice asocjacyjne nie są dostępne w większości języków. W takich językach kluczem musi być wartość liczbowa.

Deklaracja tablic

Jednym ze sposobów deklaracji tablic jest użycie słowa kluczowego Array:

   $imiona = Array('Marcin', 'Daniel', 'Magda', 'Paulina');
?>

W powyższym skrypcie zadeklarowałem tablicę o nazwie $imiona (tablice deklaruje się tak samo jak zmienne), która zawiera kilka elementów łańcuchowych. Każdy element deklarowanej tablicy musi być oddzielony przecinkiem.

W tym przykładzie wszystkie elementy tablicy są łańcuchami, lecz nic nie stoi na przeszkodzie, aby elementy były mieszane (tj. elementy mogą być dowolnego typu):

Deklaracja z użyciem nawiasów kwadratowych

Każdy element tablicy jest identyfikowany przez indeks lub klucz. W poprzednich przykładach deklarowałem tablice bez jawnego określania klucza dla elementów. W takich przypadkach PHP sam ustawia indeks dla elementów, numerując elementy od zera począwszy. Czyli element Marcin posiada indeks 0, Daniel indeks 1 itd. Innym sposobem inicjacji tablicy jest przypisanie danych do zmiennej tablicowej:



Używając znaków [] dajesz PHP do zrozumienia, że zmienna $imiona jest tablicą i dodajesz do niej kolejne elementy. W takim wypadku PHP także nadaje własne indeksy dla elementów (element Marcin posiada indeks 0, Daniel, 1 itd.). Aby wyraźnie określić indeks, należy umieścić go w nawiasach kwadratowych:



Indeksy tablicy nie muszą być numerowane od zera, nie muszą być także kolejnymi liczbami. Kolejny przykład tworzy pięcioelementową tablicę o indeksach: 100, 101, 200, 105:



W ostatniej linii tego skryptu, przypisałem do tablicy element bez podawania indeksu. W takim wypadku PHP użyło następnego dostępnego numeru po najwyższym indeksie, w tym wypadku 201.

Określanie indeksu w konstrukcji array()

Używając konstrukcji Array() nadawaliśmy tablicy elementy, które były indeksowane domyślnie. Aby jawnie nadać indeks takim elementom, należy zastosować operator =>



Taka deklaracja tablicy spowodowała, iż element Marcin posiada indeks 0, element Daniel ? indeks 100 natomiast element Paulina posiada indeks 201.

Jak wspomniałem wcześniej, indeksy tablicy mogą być wartościami tekstowymi, wtedy tworzą klucze:



Inny sposób:

Odwołanie do tablic

Pomimo iż tablice deklaruje się podobnie jak zmienne, nie można się do nich odwołać w taki sam sposób. Próba wypisania tablicy przy pomocy instrukcji echo spowoduje wyświetlenie napisu Array:



Jeżeli chcesz wypisać na ekranie całą tablicę, skorzystaj z funkcji print_r():



Ponieważ print_r() to funkcja, parametr (jakim musi być tablica) musi być podany w nawiasach (w przeciwieństwie do np. instrukcji echo). Funkcja print_r() zwróci taki rezultat:

Array

(

    [0] => Marcin

    [100] => Daniel

    [200] => Magda

    [201] => Paulina

)

Dzięki temu możesz w prosty sposób przeglądać strukturę tablicy, wraz z numerami indeksów (kluczy) oraz wartościami.
Chcąc wyświetlić pojedynczą zawartość elementu, możesz użyć instrukcji echo odwołując się do elementu tablicy przy pomocy nawiasów kwadratowych:



Jeżeli spróbujesz się odwołać do elementu nieistniejącego (np. poprzez indeks 2) PHP zwróci ostrzeżenie: Undefined offset:  2.

Tablice asocjacyjne

Tablice asocjacyjne to tablice posiadające klucz w postaci łańcucha tekstowego. Tablice te stały się popularne dzięki językowi Perl, teraz obecne w wielu językach programowania. Deklaracja tablic asocjacyjnych jest taka sama jak w przypadku zwykłych tablic:



Jak widzisz na powyższym przykładzie, klucze tablicy stanowią łańcuchy tekstowe. Odwołanie do tak skonstruowanej tablicy, polega na podaniu odpowiedniego klucza (klucz musi być wzięty w apostrofy lub cudzysłowie).

Tablice wielowymiarowe

Do tej pory korzystaliśmy z tablic jednowymiarowych. PHP umożliwia także deklaracje tzw. tablic wielowymiarowych. Polega to na tworzeniu kolejnych węzłów elementu dając przy tym wrażenie drzewa elementów. Tablice wielowymiarowe można deklarować podając kolejne indeksy w nawiasach kwadratowych:




W powyższym przykładzie dwa główne "węzły" to elementy opatrzone indeksami 0 oraz 1. Każdy z tych elementów posiada kolejne o nazwach imię, nazwisko oraz ulica. Działanie takiego programu spowoduje wyświetlenie w przeglądarce następującej struktury:

Array

(

    [0] => Array

        (

            [imię] => Jan

            [nazwisko] => Kowalski

            [ulica] => Kowalowska

        )



    [1] => Array

        (

            [imię] => Maciej

            [nazwisko] => Nowak

            [ulica] => Nowakowska

        )



)

Oczywiście oba indeksy w tej tablicy mogą być łańcuchami. Innym sposobem tworzenia tablic wielowymiarowych jest zastosowanie konstrukcji Array():



Wydaje mi się że poprzednia konstrukcja jest jednak bardziej przejrzysta niż ta z użyciem słowa Array(). Tak napisany skrypt da następujące wyniki:

Array

(

    [Europa] => Array

        (

            [0] => Polska

            [1] => Anglia

            [2] => Litwa

            [3] => Francja

        )



    [Afryka] => Array

        (

            [0] => Tunezja

            [1] => Egipt

            [2] => RPA

            [3] => Etiopia

        )



    [Azja] => Array

        (

            [0] => Chiny

            [1] => Mongolia

            [2] => Japonia

            [3] => Kazachstan

        )



)

Pętla foreach

O pętli foreach wspominałem już w poprzednim rozdziale. Napisałem tam także, że pętla foreach używana jest jedynie w połączeniu z tablicami. Składnia tej pętli jest następująca:



Pętla foreach przechodzi po każdym z elementów tablicy i przypisuje jego wartość do zmiennej podanej jako wartość.  Oto skrypt z poprzedniego przykładu rozbudowany o pętle foreach:



Za każdą iteracją pętli do zmiennej $kraj przypisywana jest kolejna zagnieżdżona tablica. Odwołując się do indeksu nr 0 wyświetlamy pierwszy element z zagnieżdżonej tablicy:

Polska
Tunezja
Chiny

Zwróć uwagę, że rezultat działania skryptu umieszczony jest pomiędzy znacznikami HTML - <pre>. Znaki nowej linii (\n) umieszczone pomiędzy tymi znacznikami są rozpoznawane przez przeglądarkę w rezultacie czego tekst jest łamany tak, jakby w kodzie HTML znajdował się znacznik <br>.  

Działanie pętli foreach może poszerzone o możliwość wyświetlania nazw kluczy. W takim wypadku należy skorzystać z operatora =>



W powyższym przykładzie, do zmiennej $kontynent zostanie przypisana nazwa klucza, natomiast do zmiennej $kraj ? wartość danego klucza. Spójrz na listing ponizej. który na podstawie tablicy generuje tabele HTML z nazwami państw z danego kontynentu.
 


W powyższym przykładzie musiałem użyć dwóch pętli, z której jedna jest zagnieżdżona w drugiej. Wszystko przez to, że w tym przykładzie mamy do czynienia z tablicą wielowymiarową. Druga pętla ? for ? generuje kolejne komórki z nazwami państw z danego kontynentu. Nazwa kontynentu wpisywana jest w pierwszą komórkę danego wiersza.

Funkcja count() zastosowana na listingu zwraca ilość elementów znajdujących się w tablicy. Aliasem do tej funkcji jest funkcja sizeof().

Instrukcje empty i isset

Dwie instrukcje: empty oraz isset służą do sprawdzania czy zmienna jest pusta oraz czy dana zmienna istnieje (została zadeklarowana). Polecenia te służą także do sprawdzania czy istnieje dany element tablicy.

Instrukcja empty sprawdza czy zmienna jest pusta. Zwróci true jeżeli zmienna w ogóle nie istnieje lub posiada wartość 0, '' lub false. Spójrz na poniższy kod:



W każdym z tych przypadków zmienna $var jest pusta ? funkcja empty zwróci true. Jakakolwiek inna wartość zmiennej $var spowoduje, iż empty zwróci false.

Instrukcja isset zwraca true jeżeli zmienna podana w parametrze istnieje. Nieważne jest, czy posiada wartość 0, '' czy false ? w takich przypadkach isset zwróci true. Oto zmodyfikowana wersja poprzedniego przykładu:



Zwróć uwagę, że w tym przykładzie zastosowałem operator przeczenia (!). Bez użycia tego operatora, instrukcje warunkowe należałoby przepisać, tak, aby wyglądały tak:



Oto kolejne przykłady, tym razem z zastosowaniem tablicy:

Tablice zewnętrzne

Gdy chcemy wyświetlić zawartość jakiejś strony, która generowana jest przy pomocy skryptu PHP, serwer na żądanie przekazuje wykonywanie strony do PHP. Mechanizm języka PHP wykorzystuje informacje zawarte w żądaniu w celu określenia który plik należy uruchomić, jak i również wykorzystuje te informacje w celu ustawienia wartości kilku zmiennych.
Lepiej będzie, gdy taką sytuację zobrazuje przykładem. Załóżmy, że posiadasz stronę WWW, która wyświetla formularz służący do wpisania adresu e-mail. Chcemy, aby po naciśnięciu przycisku Wyślij zawartość formularza została przekazana do skryptu, który taki adres e-mail zapisałby w bazie danych. W takim przypadku przeglądarka wysyła żądanie do serwera, ten z kolei uruchamia skrypt PHP. W żądaniu przekazuje kilka informacji jak np. adres e-mail, który użytkownik wpisał w formularzu.

Wymiana danych

Przeglądając strony WWW, klikasz na odnośniki, które prowadzą do plików umieszczonych na serwerze. Niekiedy jednak korzystanie z serwisu wymaga wypełnienia formularza, którego zawartość wędruje najczęściej do odpowiedniego skryptu PHP, ASP lub CGI. Odwiedzasz także strony tworzone dynamicznie (tzn. również przy użyciu języków skryptowych), a do adresu dołączane są jakieś parametry. Te dwa przykłady wysyłania informacji nazywane są metodami GET i POST.

Metoda POST

Załóżmy, ze przeglądasz stronę internetową. Na tej stronie znajduje się formularz, po którego wypełnieniu i naciśnięciu przycisku Wyślij informacje wędrują do autora strony. Najczęściej za taki proces odpowiada skrypt wykonywany po stronie serwera.

Przeglądarka przesyła dane z formularza jako nagłówek HTTP do owego skryptu. Dane te są przedstawione w takiej postaci:

nazwa_pola=wartosc_pola&amp;nazwa_pola2=wartosc_pola2

Poszczególne elementy formularza są oddzielone od siebie znakiem &. Natomiast nazwa danego pola jest oddzielona od wartości znakiem =. W ten sposób połączone dane wędrują wraz z nagłówkiem do skryptu, który już je odpowiednio interpretuje. Istotą metody POST jest właśnie to, że dane są przekazywane w nagłówku HTTP do przeglądarki.

Metoda GET

Metoda GET różni się zasadniczo od metody POST. Tzn. dane, które są przekazywane są zbudowane tak samo ? poszczególne pola są oddzielone znakiem &. Zasadniczą jednak różnicą jest to, że te dane są dołączane do adresu strony. Czyli wygląda to mniej więcej tak:

http://www.4programmers.net/sk[...]artosc1&amp;pole2=wartosc2

Metodą GET dane można przekazywać niewielkie ilości danych. Nie zaleca się przekazywania tą metodą np. zawartości dużych pół edycyjnych itp.

Zmienne systemowe

PHP udostępnia nam kilka zmiennych systemowych, które są przekazywane przez serwer. Zmienne systemowe są globalne, dostępne w każdym miejscu skryptu ? z naszego punktu widzenia są to zwykłe zmienne, których nie trzeba nigdzie deklarować ? PHP zrobi to za nas.
Na samym początku skorzystaj z takiego skryptu:



$GLOBALS to w rzeczywistości tablica wbudowana, która przechowuje nazwy zmiennych globalnych. Informacje wyświetlone w wyniku użycia powyższego skryptu wyświetlą informację o skrypcie ? m.in. jego ścieżkę na serwerze, używany system oraz wersja serwera.

Tablica środowiskowa $_ENV

Tablica $_ENV zawiera informacje odnośnie środowiska w jakich parser PHP jest uruchamiany. Dzięki elementom znajdującym się w tablicy możemy poznać ścieżkę katalogu systemowego, czy np. architekturę procesora. Użycie instrukcji print_r() na tablicy $_ENV zwraca następujące rezultaty:



Należy zaznaczyć, że pomimo tego, iż tablica $_ENV jest tablicą globalną, to zasada korzystania jest taka sama jak w przypadku zwykłych tablic ? np.



Jeżeli odwołujesz się do elementu tablicy w łańcuchu tekstowym, zawartym w cudzysłowach, nazwa elementu tablicy nie musi być wzięta w apostrofy lub cudzysłowie.

Tablica $_ENV jest tablicą globalną, co oznacza, że można używać jej w funkcjach, bez użycia klauzuli globals:



Takie użycie skryptu da taki sam rezultat, co w poprzednim przykładzie.
Tablica $_ENV istnieje dopiero od PHP 4.1.0. W poprzednich wersjach PHP, używano tablicy o nazwie $HTTP_ENV_VARS. Mimo iż obie tablice przechowują te same informacje to $HTTP_ENV_VARS nie jest tablicą globalną ? nie można użyć jej w funkcji bez zastosowania instrukcji global. W PHP 5 używanie długich tablic (czyli np. $HTTP_ENV_VARS) jest domyślnie wyłączone. W celu włączenia obsługi długich tablic, zmodyfikuj dyrektywę register_long_arrays w pliku php.ini nadając jej wartość on.

Tablica $_SERVER

Tablica $_SERVER zawiera informacje dotyczące nagłówka HTTP oraz lokalizacji skryptu. Z informacji zawartych w tej tablicy możemy się dowiedzieć, np. o ścieżce do skryptu PHP, czy o wersji przeglądarki jakiej używa użytkownik:



Tablica $_SERVER została wprowadzone w PHP 4.1.0. We wcześniejszych wersjach używano tablic długich - $HTTP_SERVER_VARS.

Tablica $_GET

Elementy tablicy $_GET pochodzą z nagłówka HTTP GET przekazanego do skryptu. Przykładowo, jeżeli kontrolka tekstowa, w formularzu HTML nosi nazwę username to w tablicy, wartość z tej kontrolki zostanie zapisana do elementu $_GET['username']. Napiszmy przykładowy skrypt, który umożliwia wpisanie w formularzu nazwy użytkownika oraz hasła. Jeżeli użytkownik poda prawidłowe informacje ? dostęp do dalszej części skryptu zostanie odblokowany. Kod źródłowy takiego skryptu znajduje się na listingu ponizej:



Pierwsza instrukcja (instrukcja warunkowa) sprawdza czy w tablicy $_GET istnieje element username. Jeżeli tak, wykonywany jest blok instrukcji mający na celu sprawdzenie czy hasło oraz nazwa użytkownika jest poprawna. Jeżeli tak ? wyświetlamy odpowiedni napis. Instrukcja exit zawarta w tym programie kończy działanie skryptu ? dalsze polecenia nie będą wykonywane.

Jeżeli tablica $_GET nie zawiera elementu username wyświetlany jest kod HTML z formularzem służącym do wprowadzenia nazwy użytkownika oraz hasła. Zwróć uwagę na następującą linię kodu HTML:

<form action="p4.2.php" method="GET">

Znacznik <form> ma na celu utworzenie formularza. Parametr action określa ścieżkę programu, do którego skierowane zostanie żądanie. Parametr method określa metodę żądania ? w tym wypadku ? HTTP GET. Dzięki temu parametry z formularza zostaną przekazane w adresie:

http://127.0.0.1/php/p4.2.php?username=root&amp;password=root

Tablica $_GET została dodana w PHP 4.1.0. ? we wcześniejszych wersjach należało używać $HTTP_GET_VARS.

Tablica $_POST

Działanie tablicy $_POST jest praktycznie takie same jak działanie tablicy $_GET. Różnica polega na tym, że elementy w tablicy $_POST pochodzą z wywołania HTTP POST.

Zmodyfikuj program z listingu tak aby żądanie było przekazywane w nagłówku HTTP POST. Pierwsze, co musisz zrobić, to doprowadzić znacznik <form> do takiej postaci:

<form action="p4.3.php" method="POST">

 Drugim etapem będzie zastąpienie tablicy $_GET przez tablicę $_POST



Tablica $_POST, podobnie jak pozostałe tablice globalne zostały dodane, do PHP 4.1.0. Wcześniej korzystano z $HTTP_POST_VARS.

Tablica $_FILES

Tablica $_FILES przechowuje informacje pochodzące z kontrolki HTML ? file, która umożliwia wysyłanie plików do serwera. My możemy obsłużyć takie wywołanie i umieścić odebrany plik na serwerze w wybranym przez nas katalogu. Teraz zajmijmy się jedynie wyświetlaniem informacji o pliku. Takie informacje zawarte są w tablicy wielowymiarowej - $_FILES. Listing ponizej zawiera kod źródłowy skryptu, który wyświetla informacje na temat pliku wysyłanego na serwer.



Zawartość pliku przesyłana jest do serwera przy pomocy metody HTTP POST. Poniższy znacznik HTML umożliwia wyświetlenie pola edycyjnego zawierającego przycisk Przeglądaj, służący do wybrania pliku:

<input type="file" name="userfile">

Informacje o wysyłanym pliku zawarte będą w tablicy $_FILES['userfile'].

Tablica $_FILES['userfile'] zawiera zagnieżdżoną tablicę, która zawiera informacje o pliku. Znaczenie poszczególnych kluczy prezentuje tabela ponizej:

Znaczenie kluczy tablicy $_FILES['userfile']


Każdy dokument przetwarzany przez przeglądarkę (grafika, skrypty) posiada tzw. typ MIME (ang. Multipuropse Internet Mail Extensions) opisujący rodzaj dokumentu. Typ MIME przesyłany jest w nagłówku HTTP i może przybrać np. taką postać: text/html.

Wartość elementu $_FILES['userfile']['error'] może przybrać wartości takie jak w tabeli ponizej:



W tabeli wspomniałem o parametrze MAX_FILE_SIZE. Parametr ten może zostać użyty w formularzu HTML do dodatkowego określenia maksymalnego rozmiaru pliku:

<input type="hidden" name="MAX_FILE_SIZE" value="5000">

Maksymalny rozmiar podawany jest w bajtach.

Pamiętaj o tym, że aby wysyłanie działało prawidłowo, w formularzu, w parametrze znacznika <form> należy określić typ danych:

enctype="multipart/form-data"

Tablica $_COOKIE

Tablica $_COOKIE służy do przechowywania tzw. ciastek (ang. cookies). Ciastko to dane zapisane na dysku użytkownika odwiedzającego stronę. Przeglądarka otrzymując żądanie od serwera zapisuje ciastko na dysku (jeżeli przeglądarka ma włączoną odpowiednią opcję) i dzięki temu przy kolejnym wejściu na stronę, my jesteśmy w stanie zweryfikować dane zapisane na dysku użytkownika.

Funkcje związane z tablicami

PHP udostępnia dość pokaźny zbiór funkcji związanych z obsługą tablic. Dzięki tym funkcjom, możemy w prosty sposób posortować tablicę, podzielić ją na mniejsze części oraz dokonywać wielu innych operacji. Przyjrzyjmy się pokrótce najważniejszym funkcjom służącym do operowania na tablicach.

is_array

Dzięki funkcji is_array() możemy w prosty sposób upewnić się czy dana zmienna jest tablicą (w takim wypadku funkcja zwróci true).



Warto wspomnieć, iż istnieją podobne funkcje sprawdzające wartość danego typu, takie jak: is_int(), is_bool(), is_float(), is_string(), is_float().

array_change_key_case

Funkcja array_change_key_case() umożliwia zamianę znaków kluczy tekstowych na wielkie lub małe litery. Pierwszym parametrem funkcji musi być nazwa tablicy; drugim (opcjonalnym) ? stała informująca o tym, czy nazwy mają zamieniona na małe czy duże znaki. Oto przykład:



Tablica $array ma teraz następującą postać:



Stała CASE_UPPER powoduje zmianę nazw kluczy na wielkie znaki. CASE_LOWER powoduje zmianę na małe znaki.

array_chunk

Funkcja array_chunk() umożliwia podział tablicy na kilka części, określonych w parametrze rozmiar. Ostatni, opcjonalny parametr zachowaj_klucze umożliwia zachowanie oryginalnych kluczy z tablicy wejściowej (w przypadku true). Spójrz na poniższy przykład:



Takie działanie spowoduje wyświetlenie następującej wartości:

array_diff

Funkcja zwraca różnice pomiędzy tablicami podanymi w parametrach. Rezultatem działania tej funkcji jest tablica, która zawiera wartości tablicy tabela1, których brak w tabela2:

array_filter

Funkcja filtruje elementy tablicy przy pomocy funkcji zwrotnej. Oznacza to, że program wykonuje iteracje dla każdego elementu z tablicy wejście i przekazuje go do funkcji określonej w parametrze funkcja_zwrotna. Oto przykład przefiltrowania parametrów i pozostawienie tylko liczb:

array_key_exists

bool array_key_exists ( mixed igła, array stóg_siana)
Funkcja array_key_exists() umożliwia sprawdzenie, czy element o danym kluczu lub indeksie istnieje w tablicy:



Pierwszym parametrem funkcji musi być nazwą klucza lub numerem indeksu; drugi parametr musi być nazwą tablicy.

array_keys

Czasem może zdarzyć się sytuacja, w której będziemy musieli pobrać nazwy kluczy z danej tablicy. W takim wypadku można użyć funkcji array_keys() która pobiera nazwy kluczy i zwraca jako rezultat działania funkcji:



Drugi, opcjonalny parametr umożliwia zwrócenie tylko tych kluczy, których wartością jest szukana_wartość.

array_slice

Do tej pory zajmowaliśmy się jedynie tworzeniem tablic,
przypisywaniem wartości do danych elementów. Funkcja array_slice() umożliwia wycinanie elementów z tablicy. Parametr długość oznacza ilość elementów do wycięcia, natomiast parametr przesunięcie oznacza numer elementu od którego funkcja rozpocznie wycinanie. Jeżeli dwa ostatnie parametry są ujemne, wycinanie elementów rozpocznie się od końca. Oto parę przykładów:



Oto rezultat działania takiego programu:

implode

Bardzo przydatna funkcja implode(), służy do złączania elementów tablicy w jeden ciąg (łańcuch). Pierwszy parametr ? glue, określa łańcuch, który zostanie wstawiony pomiędzy każdy element tablicy. Oto przykład:



Rezultatem takiego działania będzie wyświetlenie następującego łańcucha w oknie przeglądarki: cytryna, pomarańcz, jabłko, pomidor.
Aliasem do funkcji implode() jest join() (obie wykonują dokładnie tę samą czynność) i ta nazwa jest równie często wykorzystywana ze względu na przyzwyczajenia programistów do Perla (w języku Perl funkcja join() realizowała takie samo zadanie, co funkcja implode() w PHP).

explode

Funkcja explode() wykonuje czynność dokładnie odwrotną, co join(). Tworzy ona tablicę na podstawie łańcucha string. Pierwszy parametr musi określać separator na podstawie którego łańcuch zostanie rozdzielony:



Dzięki ostatniemu, opcjonalnemu parametrowi możesz określić ile elementów tablicy zostanie utworzonych poprzez rozdzielnie. Np. takie wywołanie funkcji:



Spowoduje rozdzielenie łańcucha na dwa następujące elementy:



PHP udostępnia jeszcze jedną, bardzo podobną funkcję o nazwie split(). Działa ona podobnie, ale nie jest identyczna, co explode(). Umożliwia ona rozdzielenie parametrów na podstawie wyrażenia regularnego..

Sortowanie

PHP jest na tyle wygodnym językiem, że ma wbudowane funkcje sortowania tablic. Normalnie konieczna by była implementacja algorytmów sortowania. Programując w PHP, sprawa jest bardzo ułatwiona ? mamy do dyspozycji wiele funkcji sortowania, które wykorzystują rozmaite algorytmy. Dzięki temu nie będzie problemu z posortowaniem nawet wymyślnej tablicy.

sort

Najprostszą funkcją sortującą elementy w tablicy jest sort(). Sortuje ona elementy, od najmniejszego do największego. Należy zaznaczyć, że funkcja ta nie zwraca rezultatu w postaci posortowanej już tablicy. Użycie jest następujące:



Takie sortowanie spowoduje umiejscowienie elementów w następującej kolejności:



Funkcja sort() posiada drugi, opcjonalny parametr nakazujący porównanie elementów jako liczby (SORT_NUMERIC) lub łańcuchy (SORT_STRING).

arsort

Kolejna z funkcji sortujących ? arsort(), służy do sortowania tablicy, ale w odwrotnej kolejności niż sort() (tj. od najwyższej do najmniejszej). Funkcja przydaje się przede wszystkim do sortowania tablic asocjacyjnych, gdyż zachowuje położenie kluczy:



Oto rezultat:



Funkcja także, podobnie jak funkcja sort() posiada drugi, opcjonalny parametr mówiący o trybie sortowania elementów.

asort

Funkcja asort() jest bardzo podobna do arsort() ? również zachowuje skojarzenia kluczy, lecz sortuje w porządku od najmniejszego do największego elementu.

ksort

Do tej pory omawiałem funkcje sortowania związane z sortowaniem według wartości. Funkcja ksort() sortuje według klucza, w porządku od najmniejszego do największego elementu:



Oto rezultat:

krsort

Funkcja sortuje według klucza, lecz w porządku odwrotnym. Posługując się poprzednim przykładem, funkcja zwróci następujące rezultaty:

natsort

Funkcja natsort() sortuje łańcuchy alfanumeryczne ? stanowi implementację algorytmu porządkowania naturalnego. Różnicę pomiędzy funkcją sort() a natsort() można zauważyć na poniższym przykładzie:



W tym przypadku tablica $array zostanie posortowana w dwojaki sposób:



W PHP możesz skorzystać także z funkcji natcasesort() która różni się od natsort() tym, iż ignoruje wielkość znaków.

usort

Do realizowania bardziej skomplikowanych zadań związanych z sortowaniem, służy funkcja usort(). Aby z niej skorzystać należy zadeklarować własną funkcję, do której przekazywane są pod dwa elementy z tablicy (jest to tak zwana funkcja zwrotna). Rezultat zwrócony przez funkcję decyduje o przestawieniu elementów w tablicy. Jeżeli funkcja zwrotna zwróci 0, to oznacza, że dwa elementy są równe. Wartość mniejsza lub większa od zera oznacza, że element jest mniejszy lub większy od drugiego elementu.

Ponizszy listing prezentuje przykładowy program umożliwiający sortowanie liczb podanych przez użytkownika. W skrypcie istnieje dodatkowo możliwość wybrania trybu sortowania (od najmniejszego do największego lub od największego do najmniejszego).



Oczywiście taki sam efekt da się osiągnąć stosując podstawowe, prostsze funkcje sortowania. Funkcja usort() służy do nieco bardziej skomplikowanego sortowania. W powyższym listingu użytkownik może podać liczby do posortowania, w kontrolce <textarea>. Liczby muszą być oddzielone spacją.

Tryb sortowania przekazywany jest w nagłówku HTTP POST, w kontrolce typu <select> o nazwie order. Jeżeli użytkownik wybierze tryb rosnący, wartością elementu $_POST['order'] będzie 1. W przeciwnym wypadku, element będzie posiadał wartość ?1. Na podstawie tej wartości, w funkcji compare() decydujemy o położeniu elementów.

PHP udostępnia jeszcze dwie funkcje, podobne do usort(). Są to funkcje o nazwach uasort() oraz uksort(). Pierwsza z nich, korzystając z funkcji zwrotnej sortuje tablicę asocjacyjną, zachowując przy tym skojarzenia kluczy. Druga z funkcji ? uksort(), korzystając z funkcji zwrotnej sortuje według nazw kluczy.

count

Funkcja count() jest używana do zliczania ilości elementów w tablicy. Funkcja przydaje się często w przypadkach gdy musimy dokonać iteracji na wszystkich elementach tablicy. Jeżeli zmienna podana w parametrze nie jest tablicą ? funkcja zwróci cyfrę 1. Jeżeli w parametrze podano zmienną, która nie została zainicjowana ? funkcja zwróci 0.
Aliasem do funkcji count() jest sizeof().

key

Funkcja key() zwraca nazwę bieżącego klucza z tablicy podanej w parametrze:



Funkcja jest przeważnie używana w połączeniu z tablicami asocjacyjnymi. W tym wypadku funkcja zwróci nazwę indeksu, pierwszego elementu tablicy. Pomiędzy elementami tablicy można się przemieszczać stosując funkcje next(), prev(), end(), reset():



Nie trudno domyśleć się znaczenia poszczególnych funkcji. Odpowiadają one za przesunięcie wewnętrznego wskaźnika tablicy na element następny (next()), poprzedni (prev()), końcowy (end()), pierwszy (reset()).  Wszystkie z tych funkcji po zmianie położenia wskaźnika wewnętrznego zwracają obecną wartość elementu:



Jeżeli zmiana położenia wskaźnika nie powiedzie się (bo np. nie ma już więcej elementów w tablicy) ? funkcja zwróci false.

W każdej chwili możesz pobrać wartość aktualnego parametru tablicy, przy pomocy funkcji current().

list

Instrukcja list() (nie jest to funkcja lecz element składni języka) umożliwia pobranie kolejnych elementów tablicy i przypisanie ich do zmiennych:



W powyższym przypadku trzy elementy z tablicy $array zostały przypisane kolejno do zmiennych $car1, $car2, $car3. Istnieje możliwość pomięcia wybranych elementów:



W tym wypadku jedynie do zmiennej $car3 zostanie przypisana wartość elementu trzeciego, czyli Toyota.

Instrukcja list() jest często stosowana z funkcją each() która zwraca bieżącą parę klucza i wartości danego elementu:



Użycie funkcji each() nie wymusza na nas fizycznej zmiany położenia wskaźnika tablicy (tzn. wywołania funkcji next()). Funkcja each() zwraca daną parę klucza i wartości, a następnie przesuwa wskaźnik tablicy na następną pozycję. Działanie powyższego programu da taki rezultat:

Klucz: [User] - Użytkownik
Klucz: [Profile] - Profil
Klucz: [Next] - Następny
Klucz: [Prev] ? Poprzedni

Jeżeli wskaźnik wewnętrzny pozycji znajduje się na ostatnim elemencie tablicy, ponowne wywołanie funkcji each() zwróci false.